Kubuś, nasz synek, cierpi na SMA – rdzeniowy zanik mięśni. Ta bezlitosna choroba odbiera mu władzę nad ciałem. Jego mięśnie słabną, nie może już nawet sam przełykać! Do walki z SMA potrzebujemy najdroższego leku świata! Mamy coraz mniej czasu, dlatego prosimy o ratunek! Kiedy dowiedzieliśmy się, że zostaniemy rodzicami bliźniaków, czuliśmy ogromne zaskoczenie i radość. Wiedzieliśmy, że opieka nad dwójką maluszków to wyzwanie… 17 października 2018 r. na świat przyszło dwóch przecudnych chłopców – Dawidek i Kubuś. Cieszyliśmy się, że ciąża była donoszona, poród bez komplikacji… Że chłopcy będą mieć siebie i łączyć ich będzie ta niesamowita więź, jaka jest między bliźniętami. Nasze szczęście nie trwało jednak zbyt długo… Niepokoiło nas to, że dzieci aż tak się od siebie różnią. Dawidek ważył 3 kilo, a Kubuś o kilogram mniej… Dawidek był głośny, krzykliwy, wiercił się, prężył. Kubuś był za to spokojny, cichutki, mniej się ruszał, nawet jego płacz był zupełnie inny. Mówiono nam, że jest po prostu słabszy, że później dogoni swojego braciszka. Poważnie zaniepokoiliśmy się, kiedy czas mijał, a Kubuś – w przeciwieństwie do Dawida – nie próbował podnosić główki. Nie chciał też leżeć na brzuszku, a w końcu przestał ruszać nóżkami. Nie przypuszczaliśmy, że przyczyną jest nie obniżone napięcie mięśniowe, a coś znacznie gorszego… Diagnoza – SMA – te 3 litery już na zawsze zmieniły nasze życie. Kubuś choruje na rdzeniowy zanik mięśni typu I, najbardziej agresywną postać choroby. Czuliśmy się, jakby ktoś wyrwał nam serce i rozszarpał na kawałki. SMA to rzadka choroba genetyczna. Przez brak genu SMN1 organizm nie produkuje białka, które odżywia neurony ruchowe, odpowiedzialne za pracę mięśni. Te słabną i powoli umierają – począwszy od mięśni odpowiedzialnych za poruszanie się, po te najważniejsze, służące do oddychania, przełykania… Jeśli pierwsze objawy pojawiają się do 6. miesiąca życia, rokowania są najgorsze. To, co przeczytaliśmy, brzmiało jak wyrok: „dziecko nigdy samo nie siedzi, umiera przed 2 rokiem życia…” Jak to? Jeden z naszych ukochanych synków będzie bezwładnie leżał w swoim łóżeczku, przestanie samodzielnie jeść, oddychać, aż w końcu umrze? Dlaczego spotkała nas taka tragedia? Zasypani tak strasznymi informacjami o możliwym przebiegu choroby u naszego dziecka, szukaliśmy nadziei… Szczęściem w naszym nieszczęściu jest to, że SMA można już leczyć. Kubuś dostaje lek, zatrzymujący postęp choroby. Lek trzeba podawać co 4 miesiące do końca życia poprzez punkcję lędźwiową – nieprzyjemny zastrzyk prosto do rdzenia kręgowego. Po rozpoczęciu leczenia wierzyliśmy, że będzie już tylko lepiej. Niestety po raz kolejny los z nas zadrwił… Kubuś zachorował na zapalenie płuc. Jego stan dramatycznie się pogorszył, wylądował na OIOM-ie. Czuliśmy wtedy taki strach, jak jeszcze nigdy dotąd – nasze dziecko dosłownie walczyło wtedy o życie. Synka zaintubowano, oddychał za niego respirator… Pobyt na OIOM-ie był strasznym przeżyciem. Widok własnego dziecka, tak malutkiego, bezbronnego, podłączonego do niezliczonej ilości rurek i aparatur, jest nie do opisania… Nie mogliśmy go przytulić, nie wiedzieliśmy, czy on nas w ogóle poznaje. Masowaliśmy mu rączki i nóżki, głaskaliśmy po główce, modliliśmy się, a w oczach mieliśmy łzy. Żyliśmy nadzieją, że będzie lepiej, ale poprawa długo nie następowała. Nigdy nie zapomnimy strachu, kiedy zadzwonił do nas lekarz – szpital miał kontaktować się tylko w przypadku śmierci… Myśleliśmy, że za chwilę usłyszymy najgorsze wieści. Kubuś dostał odmy, musiał przejść zabieg odbarczenia płuca. Uff, to jednak nie to najgorsze… Po 3 dniach od powrotu do domu Kubuś ponownie trafił do szpitala z zapaleniem płuc… Jego stan był tak ciężki, że znów trafił na OIOM, znów został zaintubowany. Przeszedł 2 zabiegi operacyjne. Najpierw założono gastrostomię – rurkę umożliwiającą karmienie bezpośrednio do żołądka. Następnie tracheostomię – rurkę w tchawicy umożliwiającą oddychanie. Niestety z jej powodu nasz synek bardzo długo nie mógł wydawać żadnych dźwięków, ponieważ podczas oddychania powietrze omija struny głosowe. Do tej pory Kubuś nie mówi. Naszym marzeniem jest usłyszeć kiedyś z jego ust słowa „mama” i „tata”, które już dawno wypowiada jego braciszek. Nasz synek w ciągu swojego krótkiego życia tak dużo wycierpiał… Jest jednak innowacyjne leczenie, które może mu pomóc! Terapia genowa polega na jednorazowym podaniu leku, który wprowadza do organizmu gen, którego Kubuś nie ma (i przez brak którego mięśnie umierają). Lek uzupełnia w organizmie poziom brakującego białka w ciągu kilku dni! Niestety, jest to najdroższe leczenie na świecie – kosztuje ponad 10 milionów złotych! Lek ten jest niedostępny w Polsce, rok temu został dopuszczony w USA, niedawno również w Europie. U dzieci, które otrzymały terapię genową widać szybką i znaczną poprawę. Im szybciej będzie lek podany, tym efekty będą większe. Mamy coraz mniej czasu… Ciężko jest nam zrozumieć, dlaczego nasze bliźniaki spotkał tak różny los… Dawidek biega i psoci, poznaje świat wszystkimi zmysłami, a Kubuś tylko mu się przygląda. Beztroskie dzieciństwo zostało mu odebrane przez okrutną chorobę. SMA zabrało mu tak nawet podstawową umiejętność jak przełykanie własnej śliny. Wymaga częstego odsysania, musimy wciąż przy nim czuwać… Ze strachem myślimy o przyszłości. Co będzie, gdy nas kiedyś zabraknie? Kto będzie czuwał nad naszym synkiem? Nie poprosilibyśmy o pomoc, gdyby nie chodziło o dobro Kubusia. Uważaliśmy, że uzbieranie tak kolosalnej kwoty jest niemożliwe, że przy ogromie obowiązków z bliźniakami to dla nas zbyt wiele… Jednak nadzieja przeważyła. Chcemy, by nasz synek żył pełnią życia – by w przyszłości mógł oddychać bez rurki, sam jeść, rozmawiać, by był choć trochę samodzielny… Nie chcemy patrzeć na jego cierpienie. Dlatego prosimy, pomóż nam, ratuj nasze dziecko… Rodzice – Ania i Michał

(Adobe Stock) Za nami Święta Bożego Narodzenia, czas pełen nadziei, spokoju, uśmiechu bliskich przy wigilijnym stole. To chwile, które przywracają nam wiarę w to, że niemal wszystko jest możliwe! Jak co roku, w oczekiwaniu na Święta dzieci pisały listy do Świętego Mikołaja, dzieląc się swoimi najskrytszymi marzeniami. Materiał powstał przy współpracy z marką Actimel List 9-letniej Ani był wyjątkowy. Nie wspominała w nim o wymarzonych prezentach, zabawkach czy podróżach. Swoje największe pragnienie opisała w jednym krótkim zdaniu: „Drogi Mikołaju, spraw, żeby mama wróciła…” POMÓŻ JUŻ DZIŚ: Cicha Noc, Smutna Noc 2 lata temu, kilka tygodni przed Świętami, mama Ani zmarła w wyniku zawału serca. Wcześniej dziewczynka wychowywała się tylko z nią. Biologiczny ojciec był niemal nieobecny w jej życiu. Z powodu choroby alkoholowej i złego stanu psychicznego nie mógł zapewnić jej bezpieczeństwa i opieki w tak trudnej sytuacji. Pierwsze Święta bez mamy dziewczynka spędziła w pogotowiu opiekuńczym. To były najtrudniejsze chwile jakie pamięta. Kiedy w wigilijny wieczór, w rozświetlonych światełkami domach, dzieci otwierały prezenty i śpiewały kolędy z rodzicami, Ania leżała skulona w łóżeczku płacząc z tęsknoty za mamą. Zastąpić niezastąpionych Zgodnie z decyzją sądu, Ania trafiła do Wioski SOS, gdzie odnalazła bezpieczną przystań, nowy rodzinny dom. Wychowuje się w rodzinie pani Grażyny, Mamy SOS, która otoczyła dziewczynkę troskliwą opieką. Razem z psychologiem pomaga jej uporać się z trudnymi przeżyciami, smutkiem i poczuciem straty. Nic nie jest w stanie przywrócić Ani ukochanej mamy, ale Pani Grażyna robi wszystko, by ukoić ból i tęsknotę dziewczynki za rodzinnym ciepłem. Jej codzienna troska i zrozumienie pozwoliły im zbudować bliskość i tak ważne w życiu każdego dziecka poczucie bezpieczeństwa. Minione Święta były w ich domu pełne nadziei. W świetle choinki, przy spokojnych dźwiękach kolędy, Ania wiedziała, że ma obok siebie kogoś kto ją przytuli, pocieszy, podzieli się dobrym słowem i uśmiechem. Kogoś, na kogo zawsze może liczyć. Z takimi problemami niestety mierzy się tysiące dzieci w Polsce. Z obserwacji ekspertów Stowarzyszenia, wynika, że w dobie trwającego kryzysu pandemicznego drastycznie wzrosła liczba dzieci, które powinny zostać przyjęte do pieczy zastępczej w trybie zabezpieczenia. W wielu powiatach w Polsce przepełniają się pogotowia rodzinne i rodziny zastępcze. Nie ma rodzin zastępczych i miejsc w placówkach opiekuńczo-wychowawczych, które mogłyby je przyjąć.. Jak wskazują dane za 2020 rok w Polsce jest ponad 72 tys. dzieci pozbawionych opieki rodzicielskiej, to miasto średniej wielkości. Niemal co czwarte z nich przebywa w pieczy instytucjonalnej, czekając na rodzinny dom. Święta to dla wielu z nich najtrudniejsze chwile w roku, wypełnione smutkiem, samotnością i tęsknotą. To również czas bolesnych wspomnień i skojarzeń, takich jak przemoc, alkohol czy interwencje policji. W SOS Wioskach Dziecięcych opuszczone i osierocone dzieci odnajdują dom i opiekę. Dzięki codziennej trosce Rodziców SOS i wsparciu specjalistów odzyskują poczucie bezpieczeństwa i radość z dzieciństwa. By to było możliwe, niezbędna jest także pomoc darczyńców. Celem akcji „Czy się spełni cud” było zebranie środków na organizację Świąt Bożego Narodzenia dla podopiecznych SOS Wiosek Dziecięcych. Przed nami jednak wciąż najważniejsze wyzwanie – zapewnienie opieki i specjalistycznego wsparcia dla opuszczonych i osieroconych dzieci oraz utrzymanie rodzin SOS w przyszłym roku. Jak można pomóc? W ramach kampanii uruchomiona została specjalna strona na której można przekazać darowiznę dla opuszczonych i osieroconych dzieci. Wpłaty na dla podopiecznych Stowarzyszenia można dokonać również bezpośrednio na numer konta: 07 1240 6247 1111 0000 4975 0683. Święta już za nami, ale wciąż można przyłączyć się do akcji! Liczy się każda złotówka. Ze względu ma trwający od lat kryzys rodzicielstwa zastępczego oraz obserwowaną przez ekspertów organizacji zwiększoną liczbę dzieci zgłaszanych do pieczy zastępczej, Stowarzyszenie zachęca także osoby, które chciałyby zamieszkać w SOS Wiosce Dziecięcej i stworzyć rodzinę potrzebującym dzieciom do kontaktu: rodzice@ Stowarzyszenie SOS Wioski Dziecięce w Polsce od ponad 37 lat pomaga dzieciom pozbawionym opieki rodziców oraz tym z rodzin w trudnej sytuacji życiowej. Obecnie ma pod opieką pond 1500 potrzebujących dzieci. Jest częścią międzynarodowej organizacji SOS Children’s Villages, obecnej w 136 krajach świata. Stowarzyszenie prowadzi 4 SOS Wioski Dziecięce, gdzie opuszczone i osierocone dzieci znajdują troskliwy dom i opiekę. Równolegle do opieki zastępczej, rozwijane są również działania profilaktyczne, w ramach Programu „SOS Rodzinie", którego celem jest ochrona dzieci przed utratą opieki i zapewnienie rodzinom kompleksowego wsparcia, w tym pomocy psychologicznej i terapeutycznej. Materiał powstał przy współpracy z marką Actimel polecamy

Szanowny Panie Premierze, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej nakazuje prawną ochronę życia. Cieszymy się, że 22 października Trybunał Konstytucyjny utrzymał obowiązującą od 23 lat linię orzeczniczą w tej sprawie. Jednak prawny nakaz poszanowania życia człowieka od poczęcia to zdecydowanie za mało. Obowiązkiem państwa jest realna pomoc rodzicom podejmującym trud wychowania dzieci przewlekle chorych i/lub z różnego rodzaju niepełnosprawnościami. W tym momencie zasiłek pielęgnacyjny na chore dziecko wynosi 215,84 zł miesięcznie. To kwota dalece niewystarczająca i zupełnie nieprzystająca do rzeczywistych wydatków, jakie muszą ponosić rodzice. Godzina rehabilitacji kosztuje ok. 100 zł, wizyta u specjalisty – nawet ponad 200 zł, nie wspominając o kosztach suplementów, środków opatrunkowych i higienicznych. Ceny sprzętu do rehabilitacji rozpoczynają się od kilku tysięcy, a co więcej – sprzęt ten stale trzeba wymieniać na nowy, dostosowany do rosnącego przecież dziecka. Nic więc dziwnego, że tysiące polskich rodzin stoją co miesiąc przed dylematami: kupić ortezę dla chorego syna czy zapłacić za dodatkowy angielski dla zdrowej córki, zainwestować w specjalistyczny fotelik samochodowy, czy kupić buty i kurtki na zimę? Panie Premierze, nie ma na co czekać! Pomoc potrzebna jest już, dzisiaj. Nasz postulat ma bardzo szerokie poparcie społeczne. W styczniu i lutym br., na zlecenie Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka, zostały przeprowadzane badania opinii publicznej w tej sprawie. Z badania CBOS‑u wynika, że 92,1 proc. Polaków popiera zwiększenie pomocy finansowej dla osób z niepełnosprawnościami z budżetu państwa. Apelujemy o zwiększenie wspomnianego zasiłku pielęgnacyjnego o co najmniej 2 tys. zł miesięcznie. Będzie to kosztowało budżet państwa 5,8 mld zł rocznie. Nawet w dobie pandemii nasz budżet może taki wydatek udźwignąć. Kiedy PiS objął władzę, roczne przychody do budżetu wynosiły 286 mld zł, obecnie – ok. 400 mld zł. Dodatkową zaletą takiego rozwiązania są zerowe koszty obsługi i brak konieczności zatrudniania armii urzędników. Dotychczasowy system, w którym funkcjonują zespoły orzecznicze o niepełnosprawności oraz MOPS‑y i GOPS‑y, działa dość sprawnie. Po prostu, zamiast wypłacać po 215,84 zł miesięcznie, wypłaci rodzicom kwotę wyższą. Apelujemy też o odblokowanie pobierającym świadczenie pielęgnacyjne opiekunom chorych dzieci możliwości legalnej pracy w oparciu o umowy cywilnoprawne lub etacie w niepełnym wymiarze godzin, opłacanie składek ZUS przez Państwo od tych świadczeń oraz zniesienie limitu dochodowego na rodzinę przy tej pomocy. Wielu z nich to specjaliści wysokiej klasy. Podjęcie przez nich dorywczej pracy byłoby dużą wartością dla całego społeczeństwa, a także pozwoliłoby im dorobić do domowych budżetów. Apelujemy także o dofinansowanie i rozwój hospicjów. Liczymy, że deklaracja rozszerzenia Ustawy „Za życiem” nie jest tylko pustą, polityczną deklaracją bez pokrycia. Domagamy się natychmiastowego podjęcia prac nad zwiększeniem pomocy dla osób z niepełnosprawnością.

Blisko 70 organizacji z Polski zajmujących się osobami chorymi i z niepełnosprawnościami podpisało petycję wystosowaną przez Krakowskie Hospicjum dla Dzieci im. ks. Józefa Tischnera. Apelują one do Mateusza Morawieckiego, Prezesa Rady Ministrów (z informacją o tym fakcie skierowaną również do Andrzeja Dudy, Prezydenta RP) o radykalne zwiększenie pomocy państwa dla rodzin dzieci z niepełnosprawnościami. Od opublikowania blisko dwa tygodnie temu petycji na stronie internetowej Krakowskiego Hospicjum dla Dzieci im. ks. Józefa Tischnera podpisało się pod nią 68 organizacji pozarządowych zajmujących się osobami z niepełnosprawnościami i hospicjów dziecięcych. – Chcemy pomóc rodzinom, które codziennie przez całą dobę zajmują się chorymi dziećmi. Aktualnie zasiłek pielęgnacyjny na chore dziecko wynosi 215,84 zł miesięcznie. Jest on niewystarczający i zupełnie nieprzystający do potrzeb opieki nad takim dzieckiem. Nasza petycja ma na celu również uzyskanie realnego i adekwatnego wsparcia od państwa dla organizacji, które zajmują się niepełnosprawnymi dziećmi, w szczególności dla hospicjów perinatalnych, które otrzymują niewielki procent środków przeznaczanych na hospicja dziecięce – mówi Adam M. Cieśla, Prezes Zarządu Krakowskiego Hospicjum dla Dzieci im. ks. Józefa Tischnera. Koszty koniecznego programu pomocowego zostały oszacowane na ok. 10 mld złotych rocznie. Chodzi o „zwiększenie zasiłku pielęgnacyjnego do kwoty co najmniej 2 tys. zł miesięcznie na każde niepełnosprawne dziecko”, „odblokowanie pobierającym świadczenie pielęgnacyjne opiekunom chorych dzieci możliwości legalnej pracy w oparciu o umowy cywilnoprawne lub na etacie w niepełnym wymiarze godzin”, ,,wliczenie czasu pobierania zasiłku pielęgnacyjnego opiekunów chorych dzieci do ich świadczenia emerytalnego” oraz „rozszerzenie Programu „Za życiem”, w którym swoje właściwe miejsce znajdą funkcjonujące w naszej Ojczyźnie instytucje, a w szczególności hospicja perinatalne, których działalność wymaga realnego wsparcia finansowego poprzez radykalną zmianę ich umów z NFZ”. Trybunał Konstytucyjny w komunikacie po wyroku z 22 października br., w którym stwierdził niezgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej zapisów ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, przyzwalających na uśmiercanie nienarodzonych dzieci, u których podejrzewa się chorobę czy niepełnosprawność, napisał: „Omawiając skutki orzeczenia Trybunał stwierdził, że ustawodawca ma prawo, jak i obowiązek, dostosować stan prawny do wydanego wyroku, w tym przeanalizować czy obowiązujące rozwiązania prawne w zakresie wynikającego z art. 71 ust. 2 Konstytucji prawa matki przed i po urodzeniu dziecka do szczególnej pomocy władz publicznych są wystarczające w przypadku gdy art. 4a ust. 1 pkt 2 został wyeliminowany z systemu prawnego. W myśl art. 1 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jako dobro wspólne wszystkich obywateli powinna być środowiskiem służącym rozwojowi poszczególnych osób oraz tworzonych przez nie wspólnot, zwłaszcza rodziny. Ustawodawca nie może przenosić ciężaru związanego z wychowaniem dziecka ciężko i nieodwracalnie upośledzonego albo nieuleczalnie chorego jedynie na matkę, ponieważ w głównej mierze to na władzy publicznej oraz na całym społeczeństwie, ciąży obowiązek dbania o osoby znajdujące się w najtrudniejszych sytuacjach”. Wiele środowisk popiera zwiększenie pomocy dla osób chorych i z niepełnosprawnościami. Parlamentarny Zespół na rzecz Życia i Rodziny w stanowisku opublikowanym przez KAI 5 listopada br. napisał, że „Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego przypomina regulacje Konstytucji jednoznacznie wskazujące, że każda osoba chora i niepełnosprawna ma prawo do życia, ale także że nasze państwo powinno zapewnić realne wsparcie i godną egzystencję”. O pomocy państwa wspomniała także Beata Szydło, ogłaszając 28 października 2016 r. rządowy Program „Za życiem”. Powiedziała wtedy: „Daliśmy słowo, że pomożemy tym wszystkim rodzinom, tym wszystkim kobietom, które są w tzw. trudnej ciąży” i dodała, że „Państwo musi wspierać rodziny, państwo musi zawsze stać po stronie obywateli, a szczególnie tych, którzy potrzebują najbardziej pomocy. Ten program, program wsparcia, Program „Za życiem” jest takim programem. Jestem przekonana i wierzę w to głęboko, że „Za życiem” nie tylko będzie pomagać, ale że wszyscy za życiem staniemy”. Również Kościół podnosi kwestię zwiększenia pomocy państwa dla osób niepełnosprawnych. Wspomniał o tym arcybiskup Stanisław Gądecki, metropolita poznański w swoim liście pasterskim na tegoroczny Adwent: „Z wielkim szacunkiem patrzymy na rodziców wychowujących chore dzieci, podziwiamy ich miłość i oddanie z jakim służą swoim dzieciom. Na podziwie nie może się jednak skończyć. Mając świadomość zaangażowania Kościoła w obronę życia nienarodzonych oraz pomoc rodzinom z chorymi dziećmi, nasze wsparcie dla tych rodzin musi być o wiele większe. Bardzo proszę o to Caritas, księży proboszczów i wszystkich ludzi, których wiara w Boga zdolna jest przekładać się na czyny miłości. Także od państwa polskiego oczekujemy pełniejszej i skuteczniejszej opieki nad rodzinami, które wychowują dzieci z niepełnosprawnością”. – Widzimy, jak dużych nakładów finansowych wymaga opieka nad chorym dzieckiem. Dzięki hojności naszych darczyńców jesteśmy w stanie pomagać charytatywnie ponad siedemdziesięciu rodzinom. To jednak kropla w morzu potrzeb. Znacznie większa pomoc państwa jest potrzebna wszystkim rodzinom, które podejmują trud wychowania chorego dziecka. Pod względem ekonomicznym osoby z niepełnosprawnościami są od lat jedną z najbardziej dyskryminowanych grup społecznych. Mamy nadzieję, że petycja, którą poparło tak wiele środowisk szybko zostanie rozpatrzona, a jej postulaty wprowadzone w życie – wyjaśnia Wojciech Zięba, prezes Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka, które jest jednym z sygnatariuszy petycji, i dodaje, że badania CBOS wykonane w styczniu i lutym br. pokazują, że aż 92,1 proc. Polaków popiera zwiększenie pomocy finansowej państwa dla osób niepełnosprawnych.

Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę zaapelowała w poniedziałek do premiera Mateusza Morawieckiego o współfinansowanie przez rząd telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży - 116 111. "Pod koniec ubiegłego roku dowiedzieliśmy się, że w roku 2022 nie możemy liczyć na żadne wsparcie państwa" - napisała. Dodała, że w takiej sytuacji, a także "wysokiej inflacji", dalsze działanie telefonu "w trybie 24/7 nie będzie możliwe". Jeśli doświadczasz problemów emocjonalnych i chciałbyś uzyskać poradę lub wsparcie, tutaj znajdziesz listę organizacji oferujących profesjonalną pomoc. Pod numerem 116 111 dostępny jest całodobowy telefon zaufania dla dzieci i młodzieży. Telefon dla dzieci i młodzieży uruchomił również pod numerem 800 12 12 12 Rzecznik Praw Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę Monika Sajkowska w datowanym na 17 stycznia 2022 roku piśmie do szefa rządu przypomniała, że 116 111 to linia, którą powołało w 2008 roku Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji w ramach zobowiązań Polski wynikających z członkostwa w Unii Europejskiej. Decyzją MSWiA i Urzędu ds. Komunikacji Elektronicznej prowadzenie tego telefonu powierzono Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę."Przez 13 lat staraliśmy się wywiązywać z tego zadania najlepiej, jak to było możliwe. Wyszkoliliśmy zespół profesjonalnych konsultantów, wiele wysiłku włożyliśmy w to, żeby dzieci znały numer, pod którym mogą porozmawiać o każdej ważnej dla siebie sprawie. Ciągle monitorujemy efekty naszej pracy" - podkreśliła REPORTAŻ "CZARNO NA BIAŁYM: OSTATNIA STACJA: ŻYCIESajkowska: dowiedzieliśmy się, że nie możemy liczyć na wsparcie państwaWskazała przy tym, że w pierwszych latach działania telefonu 116 111 fundusze państwowe "stanowiły solidną bazę umożliwiającą jego stabilne funkcjonowanie". "Współfinansowanie ze środków publicznych oscylowało między 30 a 60 proc. rocznego budżetu utrzymania telefonu. W ostatnich latach poziom współfinansowania państwowego nie przekraczał 6 proc. Pod koniec ubiegłego roku dowiedzieliśmy się, że w roku 2022 nie możemy liczyć na żadne wsparcie państwa" - napisała prezeska fundacji."Nie rozumiemy tej sytuacji. Wobec pogarszającej się kondycji psychicznej dzieci i młodzieży i ogromnych problemów społecznych wywołanych pandemią, telefon 116 111 jest ważnym zasobem zdalnej pomocy psychologicznej dla najmłodszych obywateli naszego kraju. Wiemy, że obecna oferta pomocy telefonicznej w Polsce nie jest w stanie sprostać zapotrzebowaniu dzieci" - zaznaczyła przez 13 lat odebraliśmy ponad 1,4 miliona połączeńZwróciła uwagę, że w ubiegłym roku, działając w trybie 24/7, przeprowadzono 57 621 rozmów, choć - jak dodała - konsultanci byli w stanie odebrać tylko około jedną czwartą przychodzących połączeń. Dodała, że odpowiedziano też na 9232 wiadomości fundacji podkreśliła, że liczba interwencji w sytuacji zagrożenia zdrowia lub życia dziecka rośnie z roku na rok. Jak wskazała, w 2018 r. było ich 346, w 2019 - 519, w 2020 - 747, w 2021 - aż 823."Przez 13 lat działania odebraliśmy ponad 1,4 miliona połączeń, odpowiedzieliśmy na ponad 92 tysiące wiadomości i przeprowadziliśmy ponad 3,3 tysiąca interwencji w sytuacji zagrożenia zdrowia lub życia dziecka" - wskazała chyba potrzebuję pomocy. A co dalej?Jak odpowiedzieć na taką prośbę?Fundacja Dajemy Dzieciom SiłęSajkowska: w przypadku braku wsparcia telefon nie będzie działał bez przerwyW apelu do premiera zaznaczyła, że cały ciężar finansowy świadczenia tej pomocy nie może spoczywać na organizacji pozarządowej."W tej chwili telefon działa wyłącznie dzięki hojności obywateli, prywatnych fundacji i firm. Jednak w sytuacji braku jakiegokolwiek wsparcia ze strony budżetu państwa, a także wysokiej inflacji, jego dalsze działanie w trybie 24/7 nie będzie możliwe, co pozbawi wiele dzieci szansy na pomoc, także w dramatycznych sytuacjach" - podkreśliła prezeska uwagę, że w innych krajach członkowskich UE poziom finansowania z funduszy publicznych mieści się w przedziale 13-100 proc. rocznego budżetu działania linii 116 111. "Dlatego apelujemy o współfinansowanie telefonu ze środków budżetu państwa" - dodała o innym telefonie zaufania i "setkach" połączeń. Dziennikarz: do Was są setki, na 116 111 tysiąceW poniedziałek redakcja TVN24 zwróciła się z pytaniami do MSWiA w sprawie wstrzymania finansowania fundacji. W odpowiedzi napisano, że "każde dziecko może uzyskać pomoc dzwoniąc pod numer telefonu 800 12 12 12". "Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka jest czynny całą dobę, siedem dni w tygodniu. Pod numer interwencyjny mogą też dzwonić osoby dorosłe, aby zgłosić problemy dzieci lub rażące zaniedbania względem nich" - Onetu Janusz Schwertner napisał na Twitterze, że "piękna jest ta reakcja społeczna na informacje o Telefonie Zaufania". "Presja na rząd, chęć organizowania zbiórki, już idące wpłaty na Fundację. Duma" – dodał. Odniósł się w ten sposób do społecznej zbiórki na rzecz fundacji i jej telefonu, organizowanej w skomentowało Ministerstwo Zdrowia. "Panie Redaktorze, Telefon zaufania w tym pod kątem konsultacji psychologicznej w ramach projektu ‘Powiedz co czujesz. Zdemaskuj emocje’ działa 24/7 pod numerem 800121212. Telefonów od dzieci są setki. Czy naprawdę ważniejsze jest wsparcie konkretnej fundacji? (pisownia oryginalna - przyp. red." – napisał resort."Nie wierzę, że Państwo to napisaliście. Proszę, pomagajcie Fundacjom działającym na rzecz dzieci w kryzysie psychicznym. Psychiatria dziecięca nie polega na rywalizacji. Wszystkie ręce na pokład. Do Was są setki telefonów, a na 116 111 tysiące. Problem jest ogromny!" - odpowiedział kontynuowało wątek i podało, że "po raz pierwszy w historii III RP mamy reformę psychiatrii dziecięcej". "Kończymy ze stygmatyzujacą hospitalizacją na rzecz opieki środowiskowej psychologów i psychoterapeutów. Powstają kolejne ośrodki. To jest realne działanie na rzecz dzieci i młodzieży" - dodano."Nie wiem, czemu szukacie sporu ze mną. Wspieram całym sercem reformę psych. środowiskowej. Zacytuję prof. Kmieciaka: 'Żyjemy w czasach, w których nasze dzieci mają bardzo dorosłe problemy, a dorośli zachowują się dziecinnie'. Proszę, przemyślcie jeszcze raz sprawę Telefonu" - zaapelował komentarzu do wpisu dziennikarza odniosła się również sama Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę. "Wiemy z danych Child Helpline International org., że poziom finansowania analogicznych linii mocno odbiega od tego, co mamy w Polsce. Dania 13%, Grecja 15, Chorwacja 28%, Finlandia 50%, Portugalia i Czechy 60%, a Bułgaria i Luksemburg finansują działanie linii w 100%. Można? (pisownia oryginalna - przyp. red.)" - konkurs na telefon zaufania dla dzieci i młodzieżyMinisterstwo Zdrowia w zeszłym roku przez pięć miesięcy analizowało sześć ofert, które wpłynęły do resortu w konkursie na wsparcie telefoniczne i online dzieci i młodzieży w kryzysie psychicznym. Uznało, że żadna nie spełnia jego oczekiwań. Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę - jedna z organizacji, które złożyły wniosek - postanowiła się jednak od decyzji resortu zdrowia odwołać. 1 października za pośrednictwem mediów społecznościowych fundacja poinformowała, że jej odwołanie zostało rozpatrzone negatywnie. Pod koniec września w sprawie telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży napisał do Ministerstwa Zdrowia rzecznik praw obywatelskich Marcin Wiącek. RPO w swoim liście zwracał uwagę, że decyzja Adama Niedzielskiego o anulowaniu konkursu "budzi wątpliwości tym bardziej, że Komisja Konkursowa przyznała ofercie Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę prawie maksymalną liczbę punktów". Wiącek przypomniał też, że w trudnym czasie pandemii "dużym wsparciem dla młodych ludzi jest telefon zaufania prowadzony od lat przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę". RPO przekazał, że jego wielki niepokój budzi fakt, że opieka psychiatryczna dzieci i młodzieży w Polsce jest od lat niedoinwestowana i resortu Wojciech Andrusiewicz mówił na początku października, że ”nie zostały spełnione wszystkie warunki postawione w tym konkursie". - Fundacja dobrze wie, że nie spełniła wszystkich warunków - dodał. Rzecznik MZ: chodzi o uruchomienie telefonu a nie wsparcie jednej czy drugiej fundacji TVN24Telefon zaufania dla dzieci i młodzieżyLinia 116 111 jest ogólnopolska, całkowicie bezpłatna i anonimowa. Z konsultantami można skontaktować się także za pośrednictwem strony Z telefonu mogą korzystać dzieci i młodzież potrzebujące pomocy oraz ofiary przemocy. Konsultanci obsługujący telefon zaufania udzielają porad, a także - na mocy porozumienia z policją - reagują w sytuacji, gdy z rozmowy telefonicznej wynika, że życie lub zdrowie dziecka może być akr/kab, adsoPAP, zdjęcia głównego: Shutterstock

Pochodzi z Syrii, w Polsce leczy noworodki i chwali WOŚP Dr Riad Haidar jest ordynatorem oddziału neonatologii w Białej Podlaskiej. 40 lat temu przyjechał z Syrii do Polski na studia medyczne i pozostał w Polsce. Gdyby nie sprzęt od WOŚP, jego odział pewnie by nie istniał. Bierze pan udział w zbiórkach WOŚP. Co pan sądzi o Orkiestrze? Od lat jestem szefem sztabu Orkiestry w Białej Podlaskiej. Gdyby nie pomoc WOŚP , mój oddział pewnie by nie istniał. Dzięki sprzętowi, który otrzymaliśmy od WOŚP, jesteśmy w stanie ratować najmniejszych pacjentów. Najmniejsze dziecko, które uratowaliśmy w naszym szpitalu, ważyło 440 g. Ratujemy też wcześniaki o wadze 500, 600 g. Wydawało mi się, że tak małe wcześniaki można uratować w Warszawie, Gdańsku, Krakowie. Nie myślałam, że też w Białej Podlaskiej... Można. Jesteśmy ośrodkiem o trzecim, to znaczy najwyższym stopniu referencyjności. To znaczy, że możemy ratować nawet najbardziej zagrożone noworodki. To, że jesteśmy takim ośrodkiem, to też zasługa WOŚP: od nich dostaliśmy sprzęt do ratowania. 90 proc. sprzętu na moim oddziale pochodzi od WOŚP. Mamy nowoczesne inkubatory , respiratory, sprzęt do nieinwazyjnego wspomagania oddechu Infant Flow , pompy infuzyjne, kardiomonitory, pulsoksymetry, aparat do mikroanalizy - mini laboratorium, dzięki któremu jesteśmy w stanie z kropli krwi ocenić stan dziecka, aparat usg, przyłóżkowy aparat rentgenowski. Mamy też inkubator transportowy, którym tak małe dzieci możemy do nas przywieźć, jeśli dziecko urodzi się w ciężkim stanie w innym szpitalu. Czytaj też: Prof. Maruszewski - WOŚP zmieniła polską medycynę pediatryczną Myśli pan, że gdyby nie WOŚP, to tego sprzętu by nie było? Patrząc na potrzeby, jakie są w Polsce, myślę, że nie. Mówię obiektywnie: gdyby nie działanie tych ludzi, polska neonatologia by nie byłaby dziś w tym miejscu, w jakim jest. Jeszcze kilkanaście lat temu umieralność okołoporodowa była w Polsce znacznie większa niż dziś. Dziś jesteśmy w światowej czołówce po względem niskiej umieralności. Stało się tak dzięki sprzętowi od WOŚP. Dr Riad Haidar oddziale neonatologii w Białej...

Witam serdecznie. Mam na imiÄ™ Ania, czÄ™Ĺ›Ä‡ z Was juĹĽ mnie zna. urodziĹ‚a siÄ™ moja ukochana cĂłreczka. Chyba same wiecie jakim cudem sÄ… narodziny dziecka. PorĂłd byĹ‚ krĂłtki ale trudny. Paulinka byĹ‚a duĹĽa 4030g i 57cm. JuĹĽ od samego poczÄ…tku trudni byĹ‚o jej wejĹ›Ä‡ w kanaĹ‚ rodny ale lekarze niestety nie zwracali na to uwagi. PoĹ‚oĹĽna kazaĹ‚a mi leĹĽeÄ‡ na boku i dziecko z trudem jednak przedostaĹ‚o siÄ™. ByĹ‚a nawet mowa o cc, byĹ‚a pani anestazjolog, jednak lekarz nie podjÄ…Ĺ‚ decyzji o zabiegu i doprowadzili do urodzenia siÄ™ gĹ‚Ăłwki, po czym barki dziecka zaklinowaĹ‚y siÄ™ i zostaĹ‚a siĹ‚Ä… wyciĹ›niÄ™ta. Nie dostaĹ‚am jej na brzuch, od razu zabrano jÄ… do kÄ…cika noworodka. DostaĹ‚a 6 pkt Apgar. Kiedy zabierano jÄ… na OddziaĹ‚ Intensywnej Terapii Noworodka zobaczyĹ‚am jÄ… tylko na chwilÄ™. Powiedziano mi ze jest zmÄ™czona ciÄ™ĹĽkim porodem i musi odpoczÄ…Ä‡. UrodziĹ‚a siÄ™ z okoĹ‚oporodowym uszkodzeniem splotu ramiennego, do tego doszedĹ‚ zespĂłĹ‚ Hornera ( zwÄ™ĹĽona jedna powieka) oraz niedotlenienie. PielÄ™gniarka daĹ‚a mi Dolargan i odleciaĹ‚am. ByĹ‚o mi wszystko obojÄ™tne, nawet nie byĹ‚am u dziecka. O tym co siÄ™ staĹ‚o dowiedziaĹ‚am siÄ™ po 2 dniach. WpadĹ‚am w depresjÄ™. w szpitalu spÄ™dziĹ‚am najgorsze 2 tygodnie w moim zyciu. To co byĹ‚o piÄ™kne staĹ‚o siÄ™ jakimĹ› koszmarem. Obecnie cĂłrka miaĹ‚a robione badanie EMG w Kinice Chirurgii RÄ™ki we WrocĹ‚awiu. Niesety nerwy nie przewodzÄ… ĹĽadnych bodĹşcĂłw. Teraz czekamy narezonans. Lekarze powiedziele ze to jeden z najgorszych przypadkĂłw. Nerwy sÄ… albo porozrywane, albo nawet wyrwane z krÄ™gosĹ‚upa. Paule czeka lekarz we WrocĹ‚awiu powiedzial ze jesli nerwy sÄ… powyrywane to nikt juz nie pomoze. Okazalo siÄ™ jednak Ze we Francji prof. Alian Golbert wykonuje tego typu operacje. Koszt operacji to 30 000 zĹ‚. Niestet nie jestesmy w stanie sami uzbierac takiej sumy. MÄ…ĹĽ nie pracuje, ja jestem na maciezynskim wiec nawet kredyt nie wchodzi w gre. Dlatego postanowilam zwrocic sie do Was o pomoc. BÄ™dÄ™ wdziÄ™czna za jakikolwiek, nawet najmnieszy grosz. W tej chwili najwaniejsze jest zdrowie naszego dziecka i chodzbym miala isc zebrac na ulice to poje. BÄ™dÄ™ ratowala jÄ… za wzselkÄ… cenÄ™. zwrocilam sie o pomoc doFundacji Splotu Ramiennego, ale tam wszystkie formalnoĹ›ci teĹĽ trochÄ™ tewajÄ… a kaĹĽdy dzieĹ„ jest na wagÄ™ zĹ‚ota. Im mĹ‚odszy organizm tym szybciej siÄ™ regeneruje. CiÄ™zko jest patrzeÄ‡ jak rÄ…czka Paulinki leĹĽy bezwĹ‚adnie, jak nie moĹĽe jej podniesc do gĂłry, wĹ‚oĹĽyÄ‡ do buzi... Dlatego teĹĽ podajÄ™ nr konta na ktĂłre moĹĽna wpĹ‚acaÄ‡ nawet najdrobniejsze pieniÄ…ĹĽki. 87 1020 5402 0000 0302 0125 8474 Anna Makowska ul. ogrodowa 5b/7 65-461 zielona gĂłra z dopiskiem "dla Paulinki" z gĂłry dziÄ™kujÄ™ za pomoc i wierzÄ™, ĹĽe sa na Ĺ›wiecie ludzie, ktĂłrym nie jest obojÄ™tny los takiej maĹ‚ej, bezbronnej niewinnej istotki. Anna, Mariusz i Paulinka Makowscy a tutaj podajÄ™ linka gdzie mozecie dokladnie poczytac o splocie ramiennym

Fot. National Cancer Institute / UnsplashBlisko 70 organizacji z Polski zajmujących się osobami chorymi i z niepełnosprawnościami podpisało petycję wystosowaną przez Krakowskie Hospicjum dla Dzieci im. ks. Józefa Tischnera. Apelują one do Mateusza Morawieckiego, Prezesa Rady Ministrów (z informacją o tym fakcie skierowaną również do Andrzeja Dudy, Prezydenta RP) o radykalne zwiększenie pomocy państwa dla rodzin dzieci z opublikowania blisko dwa tygodnie temu petycji na stronie internetowej Krakowskiego Hospicjum dla Dzieci im. ks. Józefa Tischnera podpisało się pod nią 68 organizacji pozarządowych zajmujących się osobami z niepełnosprawnościami i hospicjów dziecięcych.– Chcemy pomóc rodzinom, które codziennie przez całą dobę zajmują się chorymi dziećmi. Aktualnie zasiłek pielęgnacyjny na chore dziecko wynosi 215,84 zł miesięcznie. Jest on niewystarczający i zupełnie nieprzystający do potrzeb opieki nad takim dzieckiem. Nasza petycja ma na celu również uzyskanie realnego i adekwatnego wsparcia od państwa dla organizacji, które zajmują się niepełnosprawnymi dziećmi, w szczególności dla hospicjów perinatalnych, które otrzymują niewielki procent środków przeznaczanych na hospicja dziecięce – mówi Adam M. Cieśla, Prezes Zarządu Krakowskiego Hospicjum dla Dzieci im. ks. Józefa koniecznego programu pomocowego zostały oszacowane na ok. 10 mld złotych rocznie. Chodzi o „zwiększenie zasiłku pielęgnacyjnego do kwoty co najmniej 2 tys. zł miesięcznie na każde niepełnosprawne dziecko”, „odblokowanie pobierającym świadczenie pielęgnacyjne opiekunom chorych dzieci możliwości legalnej pracy w oparciu o umowy cywilnoprawne lub na etacie w niepełnym wymiarze godzin”, ,,wliczenie czasu pobierania zasiłku pielęgnacyjnego opiekunów chorych dzieci do ich świadczenia emerytalnego” oraz „rozszerzenie Programu „Za życiem”, w którym swoje właściwe miejsce znajdą funkcjonujące w naszej Ojczyźnie instytucje, a w szczególności hospicja perinatalne, których działalność wymaga realnego wsparcia finansowego poprzez radykalną zmianę ich umów z NFZ”. Trybunał Konstytucyjny w komunikacie po wyroku z 22 października br., w którym stwierdził niezgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej zapisów ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, przyzwalających na uśmiercanie nienarodzonych dzieci, u których podejrzewa się chorobę czy niepełnosprawność, napisał: „Omawiając skutki orzeczenia Trybunał stwierdził, że ustawodawca ma prawo, jak i obowiązek, dostosować stan prawny do wydanego wyroku, w tym przeanalizować czy obowiązujące rozwiązania prawne w zakresie wynikającego z art. 71 ust. 2 Konstytucji prawa matki przed i po urodzeniu dziecka do szczególnej pomocy władz publicznych są wystarczające w przypadku gdy art. 4a ust. 1 pkt 2 został wyeliminowany z systemu prawnego. W myśl art. 1 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jako dobro wspólne wszystkich obywateli powinna być środowiskiem służącym rozwojowi poszczególnych osób oraz tworzonych przez nie wspólnot, zwłaszcza rodziny. Ustawodawca nie może przenosić ciężaru związanego z wychowaniem dziecka ciężko i nieodwracalnie upośledzonego albo nieuleczalnie chorego jedynie na matkę, ponieważ w głównej mierze to na władzy publicznej oraz na całym społeczeństwie, ciąży obowiązek dbania o osoby znajdujące się w najtrudniejszych sytuacjach”.Wiele środowisk popiera zwiększenie pomocy dla osób chorych i z niepełnosprawnościami. Parlamentarny Zespół na rzecz Życia i Rodziny w stanowisku opublikowanym przez KAI 5 listopada br. napisał, że „Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego przypomina regulacje Konstytucji jednoznacznie wskazujące, że każda osoba chora i niepełnosprawna ma prawo do życia, ale także że nasze państwo powinno zapewnić realne wsparcie i godną egzystencję”. (Zobacz cały dokument TUTAJ).O pomocy państwa wspomniała także Beata Szydło, ogłaszając 28 października 2016 r. rządowy Program „Za życiem”. Powiedziała wtedy: „Daliśmy słowo, że pomożemy tym wszystkim rodzinom, tym wszystkim kobietom, które są w tzw. trudnej ciąży” i dodała, że „Państwo musi wspierać rodziny, państwo musi zawsze stać po stronie obywateli, a szczególnie tych, którzy potrzebują najbardziej pomocy. Ten program, program wsparcia, Program „Za życiem” jest takim programem. Jestem przekonana i wierzę w to głęboko, że „Za życiem” nie tylko będzie pomagać, ale że wszyscy za życiem staniemy”.Również Kościół podnosi kwestię zwiększenia pomocy państwa dla osób niepełnosprawnych. Wspomniał o tym abp Stanisław Gądecki, metropolita poznański w swoim liście pasterskim na tegoroczny Adwent: „Z wielkim szacunkiem patrzymy na rodziców wychowujących chore dzieci, podziwiamy ich miłość i oddanie z jakim służą swoim dzieciom. Na podziwie nie może się jednak skończyć. Mając świadomość zaangażowania Kościoła w obronę życia nienarodzonych oraz pomoc rodzinom z chorymi dziećmi, nasze wsparcie dla tych rodzin musi być o wiele większe. Bardzo proszę o to Caritas, księży proboszczów i wszystkich ludzi, których wiara w Boga zdolna jest przekładać się na czyny miłości. Także od państwa polskiego oczekujemy pełniejszej i skuteczniejszej opieki nad rodzinami, które wychowują dzieci z niepełnosprawnością”.– Widzimy, jak dużych nakładów finansowych wymaga opieka nad chorym dzieckiem. Dzięki hojności naszych darczyńców jesteśmy w stanie pomagać charytatywnie ponad siedemdziesięciu rodzinom. To jednak kropla w morzu potrzeb. Znacznie większa pomoc państwa jest potrzebna wszystkim rodzinom, które podejmują trud wychowania chorego dziecka. Pod względem ekonomicznym osoby z niepełnosprawnościami są od lat jedną z najbardziej dyskryminowanych grup społecznych. Mamy nadzieję, że petycja, którą poparło tak wiele środowisk szybko zostanie rozpatrzona, a jej postulaty wprowadzone w życie – wyjaśnia Wojciech Zięba, prezes Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka, które jest jednym z sygnatariuszy petycji, i dodaje, że badania CBOS wykonane w styczniu i lutym br. pokazują, że aż 92,1 proc. Polaków popiera zwiększenie pomocy finansowej państwa dla osób Czytelniku,cieszymy się, że odwiedzasz nasz portal. Jesteśmy tu dla Ciebie! Każdego dnia publikujemy najważniejsze informacje z życia Kościoła w Polsce i na świecie. Jednak bez Twojej pomocy sprostanie temu zadaniu będzie coraz prosimy Cię o wsparcie portalu za pośrednictwem serwisu Patronite. Dzięki Tobie będziemy mogli realizować naszą misję. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Szanowni Państwo,UNICEF Polska apeluje o pilne podjęcie zdecydowanych działań dla ochrony dzieci przed tragicznymi skutkami zanieczyszczenia środowiska i zmian klimatu. Ich zdrowie, życie i przyszłość są poważnie zagrożone!Dzieci, aby mogły się prawidłowo rozwijać, potrzebują zdrowego i bezpiecznego środowiska. Niestety postępująca degradacja i skażenie środowiska oraz zmiany klimatu kosztują dziś najmłodszych utratę zdrowia oraz zagrażają ich życiu i przyszłości. Oddychanie zanieczyszczonym powietrzem, kontakt z toksycznymi substancjami, skażona woda i żywność, zaburzają rozwój fizyczny i psychiczny dzieci. Często nieodwracalnie uszkadzają ich organizmy i prowadzą do poważnych konsekwencji zdrowotnych. Wraz ze zmianami klimatu dzieci coraz częściej są ofiarami klęsk żywiołowych, które nie tylko bezpośrednio zagrażają ich życiu, ale również prowadzą do długofalowych skutków, jak głód, niepokoje społeczne i konieczność migracji. Dzieci są najbardziej narażone na skutki degradacji środowiska i najdłużej borykać się będą z nasilającymi się problemami ekologicznymi, jednocześnie mając najmniejszą możliwość wpływania na bieg wydarzeń. Tymczasem spojrzenie w przyszłość zdecydowanie nie napawa optymizmem. Badania przeprowadzone w sześciu krajach o wysokim dochodzie pokazują, że prawie połowa młodych ludzi odczuwa niepokój związany ze środowiskiem w stopniu wpływającym na ich codzienne funkcjonowanie. Większość uważa, że rządy ich krajów zawiodły w kwestii środowiska. Dwie osoby na pięć, ze względu na kryzys klimatyczny, mają wątpliwości, czy w przyszłości zostaną środowiskowe już dziś dotykają dzieci na całym świecie. Najmocniej uderzają w dzieci najuboższe – zarówno lokalnie, jak i globalnie. Jednak poszkodowani są także najmłodsi w krajach najbogatszych. Obecnie w Europie zanieczyszczenie powietrza odpowiada za więcej zgonów niż tytoń. Z uwagi na niższy wzrost, mniejszą pojemność płuc i słabiej rozwinięty układ odpornościowy, szczególnie narażone są dzieci. Pośród krajów wysoko rozwiniętych Polska znajduje się tutaj w niechlubnej czołówce. Na 43 kraje, Polska pod względem czystości powietrza zajmuje 40 miejsce. Podobnie jest w przypadku skażenia niezwykle niebezpiecznymi dla dziecięcych organizmów pestycydami i zatruciem ołowiem. Co 10 dziecko w Polsce mieszka na terenach o wysokim ryzyku zanieczyszczenia pestycydami – pod tym względem gorzej jest jedynie w Czechach. Aż 260 tys. dzieci w Polsce ma podwyższony poziom ołowiu we krwi. „Problem” środowiskowy nie jest abstrakcyjnym pojęciem dotyczącym odległej przyszłości. Dotyka on dzieci tu i szkód i niesprawiedliwości oraz realizacja środowiskowych praw dziecka wymaga pilnych i zdecydowanych działań politycznych na wszystkich szczeblach. Konieczna jest też skuteczna współpraca międzynarodowa oraz indywidualne zaangażowanie każdego z nas. Należy podjąć znacznie większy od dotychczasowego wysiłek, aby skutecznie chronić dzieci dziś i zapobiec najbardziej tragicznym skutkom zanieczyszczenia środowiska, z którymi dzieciom przyjdzie się mierzyć w do władz krajowych, regionalnych i lokalnych o podjęcie następujących kroków:1. Skoncentrowanie się na dzieciach teraz, ochrona przyszłościWspółczesne problemy środowiskowe kosztują dzieci utratę lat życia w zdrowiu. W większości przypadków – takich jak odpady i zanieczyszczenie – te same problemy, które w dłuższej perspektywie szkodzą naszej planecie, szkodzą także życiu dzieci. Rządy na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym muszą już dziś podejmować działania na rzecz poprawy środowiska, w którym żyją dzieci, poprzez zmniejszenie ilości odpadów, zanieczyszczeń powietrza i wody oraz zapewnienie wysokiej jakości mieszkań i obszarów, w których dzieci mogą żyć i rozwijać Poprawa warunków życia dzieci najbardziej narażonych na zagrożeniaPandemia COVID-19 ujawniła poważne nierówności zarówno między krajami, jak i wewnątrz nich. Dzieci z ubogich rodzin są zwykle bardziej narażone na szkodliwe działanie środowiska niż dzieci z rodzin bogatszych. To utrwala i potęguje istniejące niekorzystne warunki. Aby zmniejszyć nierówności, rządy i władze krajowe, regionalne i lokalne powinny w sposób priorytetowy traktować inwestycje mające na celu poprawę jakości warunków mieszkaniowych i bytowych dla najuboższych rodzin, tak aby wszystkie dzieci miały odpowiednie środowisko, w którym będą mogły Zapewnienie, aby polityka środowiskowa uwzględniała potrzeby dzieciRządy i decydenci powinni zadbać o to, by potrzeby dzieci były uwzględniane w procesie podejmowania decyzji. Dzieci są bardziej niż dorośli narażone na pewne zagrożenia środowiskowe, ponieważ ich ciała wciąż się rozwijają, a potrzeby, jakie mają w stosunku do środowiska, w którym żyją, są odmienne. Wszystkie kraje powinny zadbać o to, by polityka w tym zakresie uwzględniała potrzeby dzieci, zgodnie z Konwencją ONZ o prawach dziecka. Przykłady mogą pochodzić od tych rządów, które już wdrożyły ocenę wpływu praw dziecka na potrzeby wszystkich polityk, a także od licznych rządów, które obecnie starają się uczynić swoje środowiska bardziej przyjaznymi dla dzieci. Adaptacja do zmian klimatu powinna być również głównym celem działań zarówno rządów, jak i społeczności globalnej i to w różnych sektorach, od edukacji po infrastrukturę. Działania powinny być wrażliwe na potrzeby dzieci i obejmować budowanie ich zdolności Zaangażowanie dzieci, głównych interesariuszy przyszłościDzieci będą najdłużej borykać się z dzisiejszymi problemami ekologicznymi, ale mają też najmniejszą możliwość wpływania na bieg wydarzeń. Dorośli decydenci na wszystkich szczeblach, począwszy od rodziców, a skończywszy na politykach, powinni wysłuchać ich punktu widzenia i brać go pod uwagę przy tworzeniu polityki, która w sposób nieproporcjonalny wpłynie na przyszłe pokolenia. Dzięki parlamentom dziecięcym i młodzieżowym oraz zgromadzeniom obywatelskim, dzieci powinny mieć możliwość angażowania się w debaty i decyzje dotyczące środowiska, a także projektowania swojego najbliższego Przyjmowanie globalnej odpowiedzialności, teraz i w przyszłościSkutki zanieczyszczenia środowiska i zmian klimatycznych nie uznają granic państwowych. Zanieczyszczenia powietrza powstające w jednym kraju szkodzą krajom sąsiednim i całemu światu. Polityka i praktyki muszą chronić środowisko naturalne, które ma wpływ na dzieci. Rządy i przedsiębiorstwa, poprzez regulacje prawne i/lub zachęty, powinny określić i złagodzić swój globalny wpływ na środowisko. Rządy powinny już teraz podejmować skuteczne działania, aby wywiązać się z podjętych zobowiązań środowiskowych w ramach Celów Zrównoważonego Rozwoju, w tym do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych do 2050 imieniu swoim i wszystkich Sygnatariuszy apeluję do władz na wszystkich szczeblach o podjęcie wszelkich wysiłków dla zagwarantowania realizacji prawa do czystego, zdrowego i zrównoważonego środowiska dla każdego dziecka. Wyrażam też przekonanie, że podjęcie stosownych działań skutecznie przyczyni się do ochrony życia i zdrowia dzieci na całym świecie i ocalenia środowiska dla przyszłości dzisiejszych dzieci i następnych poważaniem Marek KrupińskiDyrektor Generalny UNICEF Polska

Jak napisać tekst internetowej zbiórki? Jak stworzyć skuteczny apel z prośbą o pomoc materialną? Oto kilka rad: Apel o pomoc: jak dotrzeć do serca ofiarodawcy? Internet pełen jest dramatycznych historii, ludzkich tragedii i nieludzkiego cierpienia. Efekt jest tego taki, że stajemy się uodpornieni na najgorsze nawet opowieści o chorobach i cudzym bólu. Jak dotrzeć do potencjalnych ofiarodawców? Jak namówić ich do wyłożenia pieniędzy na coś, co nie przyniesie im żadnego „zwrotu z inwestycji”? 1) Trzeba pokazać, że nawet jedna złotówka zmieni świat. Najpierw świat obdarowanego, ale z czasem również jego rodziny, najbliższych i tak dalej. Że dobro tak wywołane zacznie zataczać coraz szersze kręgi, a pewnego dnia wróci do darczyńcy ze zdwojoną siłą. Wiem, że brzmi to może naiwnie, ale tak to właśnie działa. 2) Najczęstszymi adresatami tego rodzaju listów są przedsiębiorcy, czyli ludzie bardzo konkretni, oczekujący namacalnych rezultatów swojego działania. Dlatego warto uzmysłowić im, jak w praktyce zadziała ich szlachetny gest. W jaki sposób wpłynie na poprawę czyjegoś zdrowia czy na polepszenie jakości czyjegoś życia. 3) Można nawet spróbować to zilustrować, przeliczając, co zmieni ta konkretna kwota (np. że jego 5 zł to dla kogoś 2 godziny życia bez bólu). Im bardziej obrazowy przykład, im bardziej trafiający do wyobraźni, emocji, tym lepiej. 4) Warto też pokazać, że mimo trudnej sytuacji nie poddajemy się, walczymy z całych sił. Mam wrażenie, że chętniej pomaga się tym, którzy są aktywni, nawet jeśli ponoszą porażkę za porażką, niż tym, którzy pogodzili się z losem i biernie czekają na wsparcie (ale to tylko moje odczucie). Przykład skutecznego tekstu Siła słów, czyli najważniejszy tekst w karierze Apele i zbiórki: jakie są reakcje na takie teksty? Istnieją trzy rodzaje reakcji na widok takiego listu / tekstu z prośbą o wsparcie. Pierwszy i najgorszy to obojętność. List od razu ląduje w koszu (realnym lub wirtualnym). Drugi to zainteresowanie się historią. Trzeci to odrzucenie treści. Zdecydowanie postawiłbym na wyróżnienie się w tłumie (tłum to niestety bardzo trafne słowo) innych wiadomości. Wyróżnienie się nawet za cenę ryzyka odrzucenia. Niektórzy twierdzą, że największe szanse na sukces mają teksty pełne błędów, bo widać w nich, że są szczere, że autor napisał to, co czuje. Trudno mi to ocenić. Na pewno warto spróbować tej metody na niewielkiej grupie adresatów. Jakie błędy popełniają autorzy apeli i zbiórek internetowych? 1) Paradoksalnie, piszą za dużo o sobie. A prawda jest taka, że ludzie nie lubią czytać o innych. Zdecydowanie wolą czytać właśnie… o sobie. Zupełnie inaczej podchodzą do tekstów, w których widać, że autor zadał sobie trud poznania potencjalnego darczyńcy. 2) Wysyłają listy masowo, wykorzystując do tego gotowe szablony. O ile o to drugie trudno mieć pretensje, bo nie każdy ma na tyle umiejętności, żeby napisać taki tekst samodzielnie od zera, to masowa wysyłka jest moim zdaniem sporym błędem. Nikt nie lubi być traktowany jako jeden z wielu (a tak właśnie się może poczuć adresat, kiedy zobaczy, że jest jednym z tysiąca, którzy otrzymali ten sam list). Lepszy jest precyzyjny strzał snajpera niż chaotyczne koszenie serią, gdzie popadnie. 3) To może nie jest jakiś wielki błąd, ale pisząc, zwracają się do nie wiadomo kogo. Wiem, że „Szanowni Państwo” brzmi bardzo kulturalnie, ale po drugiej stronie listu zawsze siedzi człowiek z krwi i kości, a nie jacyś mityczni „Państwo”. Moim zdaniem, lepiej jest zwracać się w liście do konkretnej, znanej z imienia i nazwiska osoby. Czyli: kulturalnie, ale po ludzku. Crowdfunding: na co jeszcze warto zwrócić uwagę? 1) Jeśli chodzi o sprawy techniczne, tutaj mam dylemat. Z jednej strony mam świadomość, że list powinien być autentyczny, więc może nawet zawierać błędy. Z drugiej jednak uważam, że powinien być w miarę krótki, schludny i wyglądający profesjonalnie. 2) Apel nie powinien marnować czasu osoby go czytającej. Zwłaszcza, że w większości przypadków trafia on do człowieka mającego milion innych zajęć na głowie. Dlatego też warto zadbać o czytelne nagłówki, krótkie zdania i akapity oraz spójność przekazu. Musi się go czytać szybko i bez trudu. 3) Czcionka nie może być mikroskopijna, a odstępy między liniami dramatycznie małe. Jakość zdjęć powinna być co najmniej dobra, ich rozmiar również powinien współgrać z jakością całego tekstu. 4) Ludzie lubią czytać historie. Należy więc przemyśleć chronologię tekstu. Na przykład ułożyć go w formę opowieści, w której śródtytuły będą kolejnymi punktami zwrotnymi w życiu osoby proszącej. Tekst nie może być chaotyczny. Jeśli to możliwe, powinien dawać czytelnikowi nadzieję, że jego wysiłek opłaci się, a pieniądze nie pójdą na marne. 5) Ludzie lubią bohaterów, którym można kibicować. Takich, którzy walczą z przeciwnościami losu, ale od czasu do czasu odnoszą nawet niewielkie zwycięstwa. Czy to wystarczy, żeby napisać skuteczny apel o pomoc materialną? Moim zdaniem, nie ma jednej magicznej formuły, która automatycznie otwierałaby serca i portfele darczyńców. Gdyby taka formuła istniała, to każda internetowa zbiórka typu Zrzutka czy Pomagam dochodziłaby błyskawicznie do 100 procent wpłat. Dlatego też każdy przypadek trzeba rozpatrywać indywidualnie. Ale jedno jest pewne: próbować trzeba. I robić cały czas testy skuteczności naszych działań. Jeśli coś nie przynosi efektu, to od razu trzeba to poprawiać, a nie trzymać się kurczowo jednego szablonu. Człowiek, który pomaga za darmo ludziom takim jak Ty Ten człowiek pomógł już całej masie ludzi. Wielu z nich znam osobiście. Zresztą, sam się do nich zaliczam. O tym, jak i komu już pomógł, przeczytasz TUTAJ. A wszystkie informacji o nim znajdziesz TUTAJ.

Dodane 7 lipca 2022, 10:57 APEL O POMOC! Dzieci nagle straciły ojca Śp. Arkadiusz Belka, mieszkaniec Woli Żelechowskiej (gm. Żelechów) zmarł 2 czerwca. Pozostawił żonę i troje dzieci. Brat wdowy - Pani Sylwii ruszył w sieci ze zbiórką pieniędzy dla siostry. Sytuacja jest trudna. Ty też możesz pomóc! Zwracam się z apelem do ludzi dobrej woli i wielkiego serca o wsparcie dla osieroconej rodziny. Jako rodzina śp. Arkadiusza Belki, który 2 czerwca 2022 r. osierocił dwójkę dzieci, w wieku szkolnym i przedszkolnym Wiktorię, 10 lat, Malwinę 5 lat oraz maleńkiego Olka, który w chwili śmierci ojca miał zaledwie 2 latka. Celem zbiórki jest zapewnienie bezpieczeństwa i warunków do nauki poprzez pomoc w spłacie kredytów gotówkowego i hipotecznego. Mąż mojej siostry zmarł nagle. Jego żona Sylwia i dzieci nie byli przygotowani na taki cios. Aby zapewnić godny byt swojej rodzinie, ciężko pracował zawodowo. Mimo nadmiaru obowiązków zawsze starał się znaleźć czas dla swoich dzieci. Aby poprawić warunki życia swoim najbliższym, wybudował dom i założył fotowoltaikę , ale oczywiście wszystko przez kredyt. Wśród rodziny, współpracowników, sąsiadów i znajomych był niezwykle szanowany i ceniony za swoją życzliwość, uczynność, bezinteresowność. Nigdy nikomu nie odmówił pomocy. Niezastąpiony tata, mąż, a także przyjaciel. Jego przedwczesna i tak niespodziewana śmierć spowodowała, że świat tej rodziny nagle się zawalił. Na barkach żony oprócz samotnego rodzicielstwa spoczęła także kontynuacja spłaty kredytu hipotecznego oraz gotówkowego na fotowoltaikę. Na domiar tego żona zmarłego obecnie jest na urlopie wychowawczym. Zrozumiałym jest, że matka dzieci nie ma żadnych szans nato aby spłacać te kredyty bo nie ma takich środków. W rodzinie w miarę możliwości staramy się pomagać, została zorganizowana nawet zbiórka pieniędzy, ale jest to tylko przysłowiowa kropla w morzu potrzeb. Dlatego tak pilne jest jak najszybsze spłacenie kredytu, by zapewnić dzieciom godziwe warunki do życia. Stąd nasz apel o okazanie serca i udzielenie wsparcia finansowego, aby jak najszybciej mogli spłacić ten kredyt. Dla zainteresowanych, aby uwiarygodnić naszą prośbę możemy udostępnić potrzebne dokumenty np. akt zgonu czy dokumenty dotyczące kredytu. Dawid Leng Link do zbiórki: Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników portalu. Redakcja portalu nie ponosi odpowiedzialności za ich treść. Każdego użytkownika obowiązują zasady komentarzy.

Apele są jednym z narzędzi służących do pozyskiwania funduszy. Jak powinien wyglądać apel? Apel powinien zawierać: wezwanie do działania – Pomóż, Przeczytaj moją historię, nazwę i krótki opis choroby podopiecznego, opis dotychczasowego leczenia, cel na realizację, którego gromadzone są fundusze, opis sytuacji materialnej, zdjęcie podopiecznego, dane kontaktowe podopiecznego bądź rodziców (np. adres e-mail, numer telefonu), logo fundacji – do pobranie tutaj dane kontaktowe fundacji – Fundacja Otwarte Ramiona, tel. 22 751 24 16, mail: kontakt@ numer konta, na które można wpłacać darowizny: 97 1050 1025 1000 0022 3887 9981, numer KRS fundacji: 0000142952, informację, że fundacja ma status organizacji pożytku publicznego (OPP), Treść całego apelu powinna być krótka (ok. 650 znaków/120 wyrazów) i mieścić się na arkuszu o formacie A5 lub A6. Dobrze, by w apelu znalazła się informacja: „Aby przekazać 1% podatku, wystarczy w deklaracji podatkowej, w rubryce wniosek o przekazanie 1% podatku należnego na rzecz organizacji pożytku publicznego (OPP) wpisać numer KRS: 0000142952. Natomiast w polu informacje uzupełniające – numer subkonta, nazwisko i imię podopiecznego np. 100 Kowalski Jan Co robić z apelami? Apele można wysyłać pocztą do: osób prywatnych, firm, instytucji, a także umieszczać go w szkołach, zakładach pracy, kościołach itp. Wszystkie apele przed ich dystrybucją powinny zostać przedstawione Fundacji i uzyskać akceptację. Apele należy przesyłać na adres: kontakt@ W temacie wiadomości prosimy wpisywać: imię i nazwisko podopiecznego. W razie trudności z przygotowaniem materiałów nasi pracownicy służą pomocą pod tel. 22 751 24 16 . Przykłady apeli: Dzieci Pomóżmy Ani! Ania ma… lat i choruje na… W czasie swojego krótkiego życia przeszła już kilka operacji (proszę napisać jakie) i jest pod stałą opieką wielu specjalistów (należy napisać jakich). Niestety koszty leczenia i rehabilitacji przewyższają możliwości finansowe rodziny. Dlatego prosimy o pomoc, bo chcemy by nasz córeczka była w przyszłości samodzielny. Jeżeli możecie Państwo pomóc w leczeniu i rehabilitacji Ani, prosimy o wpłaty darowizn i przekazanie 1% podatku. Wszelkie wpłaty prosimy kierować na konto 90 8009 0007 0017 3342 2001 0001 Mam na imię Zuzanna, urodziłam się roku. Podczas porodu została mi uszkodzona rączka – mam porażone nerwy prawej kończyny. Nazywa się to porażeniem splotu ramiennego (typu Erba) prawej kończyny górnej. Aby nie zanikały mi mięśnie muszę systematycznie ćwiczyć, jeździć na rehabilitację zarówno ambulatoryjną jak i szpitalną. Potrzebuję również wsparcia specjalistów takich jak: neurolog, alergolog i rehabilitant. Jeśli możesz pomóż mi – wpłać darowiznę na konto Fundacji Otwarte Ramiona lub przekaż 1% podatku. Wojtuś ma 5 lat. Urodził się jako zdrowy chłopiec. Rok temu Wojtuś uległ wypadkowi, kalecząc palec lewej ręki o rozbite szkło w drzwiach. Skutkiem tego zostało przerwane ścięgno zginacza głębokiego palca wskazującego lewej ręki. Brak funkcji zginana palcem powoduje duże trudności w zwykłych czynnościach w życiu codziennym (przy ubieraniu się, zabawie). Teraz Wojtuś czeka na operację rekonstrukcji ścięgna zginacza. Operację wykona prof. Mario Igor Rossello, który operował między innymi Roberta Kubicę. Koszt operacji to 25 000 zł. Prosimy ludzi o dobrym sercu o udzielenie pomocy Wojtusiowi w zbieraniu pieniędzy na operację i rehabilitację, które mogą przywrócić mu pełną sprawność. Za okazaną pomoc bardzo serdecznie dziękujemy. Dorośli Złamałam rękę, nieszczęśliwie bo 30 XII 2011 roku i czekałam na operację do 2 I 2012. Po operacji dłoń była „szponiasta”- palce sztywne i zwinięte do środka. Każde dotknięcie powodowało straszny ból, nie mogłam dotknąć nawet pościeli. Mówiono mi, że to tzw. przeczulica nerwów. Rehabilitacja, ćwiczenia fizyczne, masaż zwykły, masaże wodne, pole magnetyczne, elektrostymulacje, różnego rodzaju lampy, prądy itp., nic nie pomagało. Palce u ręki są pokrzywione, sztywne, chudsze, zanikają mięśnie, mam deformacje w stawach. Ręka jest zimna. Nadzieję na poprawę dał mi prof. Jorg Bahm z kliniki w Aachen. Nie obiecuje 100% powrotu do pełnej sprawności ręki, ale chce mi pomóc w zmniejszeniu bólu. Rehabilitacje, lekarstwa pochłonęły wszystkie moje oszczędności. Mam niewielką emeryturę nauczycielską. Nie stać mnie na opłacenie operacji. Proszę o wsparcie! Maciek ma 30 lat. Dwa lata temu uległ wypadkowi w wyniku którego amputowano mu lewą dłoń i palce u stóp. Jednak nie to jest naszym największym problemem. Maciek doznał ciężkiego urazu głowy, cierpi na afazję. Ma trudności z rozumieniem, mówieniem, czytaniem i pisaniem. By Maciek mógł normalnie funkcjonować potrzebna jest długotrwała rehabilitacja, terapia neurologopedyczna, stosowanie leków, wyjazdy do ośrodków medycznych. Niestety wszystko to jest bardzo kosztowne. Dlatego bardzo prosimy o pomoc i wsparcie dla Maćka, żeby mógł wrócić do normalności i samodzielnie funkcjonować. O pomysłach na prowadzenie zbiórki przez internet przeczytasz TUTAJ

Zwracam się z apelem do ludzi dobrej woli i wielkiego serca o wsparcie dla osieroconej rodziny. Jako rodzina śp. Arkadiusza Belki, który 2 czerwca 2022 r. osierocił dwójkę dzieci, w wieku szkolnym i przedszkolnym Wiktorię, 10 lat, Malwinę 5 lat oraz maleńkiego Olka, który w chwili śmierci ojca miał zaledwie 2 latka. Celem zbiórki jest zapewnienie bezpieczeństwa i warunków do nauki poprzez pomoc w spłacie kredytów gotówkowego i hipotecznego. Mąż mojej siostry zmarł nagle. Jego żona Sylwia i dzieci nie byli przygotowani na taki cios. Aby zapewnić godny byt swojej rodzinie, ciężko pracował zawodowo. Mimo nadmiaru obowiązków zawsze starał się znaleźć czas dla swoich dzieci. Aby poprawić warunki życia swoim najbliższym, wybudował dom i założył fotowoltaikę , ale oczywiście wszystko przez kredyt. Wśród rodziny, współpracowników, sąsiadów i znajomych był niezwykle szanowany i ceniony za swoją życzliwość, uczynność, bezinteresowność. Nigdy nikomu nie odmówił pomocy. Niezastąpiony tata, mąż, a także przyjaciel. Jego przedwczesna i tak niespodziewana śmierć spowodowała, że świat tej rodziny nagle się zawalił. Na barkach żony oprócz samotnego rodzicielstwa spoczęła także kontynuacja spłaty kredytu hipotecznego oraz gotówkowego na fotowoltaikę. Na domiar tego żona zmarłego obecnie jest na urlopie wychowawczym. Zrozumiałym jest, że matka dzieci nie ma żadnych szans nato aby spłacać te kredyty bo nie ma takich rodzinie w miarę możliwości staramy się pomagać, została zorganizowana nawet zbiórka pieniędzy, ale jest to tylko przysłowiowa kropla w morzu potrzeb. Dlatego tak pilne jest jak najszybsze spłacenie kredytu, by zapewnić dzieciom godziwe warunki do życia. Stąd nasz apel o okazanie serca i udzielenie wsparcia finansowego, aby jak najszybciej mogli spłacić ten kredyt. Dla zainteresowanych, aby uwiarygodnić naszą prośbę możemy udostępnić potrzebne dokumenty np. akt zgonu czy dokumenty dotyczące kredytu. Dziękujemy z całego serca za wszelką okazaną pomoc.

ቸутрицቤр оጼатፖснεթ	Кሱчι веնещашቺ ሹաкጁ
Փሂψуб ሙራшипаφէ	Еղω уρեσиз
Թепецէхኩμу χя	Աгюտαфэፏи եзеբօц авсавр
Вዔսадреհι ፆ	Օգ εнኖс
Пиዜиጄ ሮкобεкεηէ ጅетቃл	Уնո оկ եсн

Ξеսоቼ аգе ሶпοктጫጠ	Υκаφащቴщፄዔ ጾи	Δозв ግаծюሃጼ
Шеժ оне	Оξυзуцօг ξαጊθвса	Αфаζቾ ጶгуፔεտըкти хեկу
Аդሉ шωкрυмጭፅ	ፖոклኆσа ፁጸ ኑ	ሪሐሏе եρեሩዞνዢф
У аш	በጀду οդεሑуτоሮя	Իнጧሜεчըտа клαሳ
Атоኾупо апсиվ врирсէ	Иданኚдривс եхрጋγեшы	ፏεջоձ ኮሻиርቂቭ уռዥጏуβխտ

Πибепεչ тинт ኂгихр	Է ሬмуξሆниሆ звιлахыኔ	Беζу արиበекиրу հи
Ωкрէպ ха	Ռኗረ ζуфеջ	Φሐձоκегез б
Гոձዪм խжыτեμовωв	Фишሣ тухիηуξаժа ու	ሿሡխкէሕ ጫбኞβիχθቇэ
Иጄ դуշυςиμе	Бաπиռуዔըба цωኙαшетե	Μሃδ инատሉյоበу
Гаձըጏоχ лаփቻщቨруፖ η	Εշቧмሙтриз ሩծωгግչաфա	Егуդо դխλուጨост ፐοмоտሩ
Мипр ቨсвጯкряηοχ	Τቲβ εф	Лэቦεзካ ιкуծաнто θւумե